Ook tussen Hemelvaart en Pinksteren laat Jezus ons niet achter
Marc Massaer
Broeders en zusters in Christus,
De tijd tussen hemelvaart en Pinksteren is een tijd van wachten en onzekerheid maar ook van verwachting. Jezus bidt voor zijn leer-lingen opdat zij één mogen zijn. Inderdaad, wij staan er in het leven niet alleen voor. We mogen een beroep doen op de geloofsgemeen-schap, maar ook op Jezus Christus.
Vandaag kennen mensen soms ook dat gevoel: eenzaamheid, onzekerheid, zorgen om gezondheid, familie of het geloof van kinderen en kleinkinderen. Soms lijkt God ver weg. Maar het evangelie laat ons dan iets ontroerends horen. Jezus bidt voor ons en is met ons. Hij draagt ons mee in zijn hart. En dat betekent: óók als we het moeilijk hebben in het leven, óók als we beproevingen ervaren. Jezus is er voor ons als we maar een beroep op hem doen.
De evangelielezing nodigt ons ook uit te streven naar en te bidden voor de eenheid. Jezus bidt dat allen één mogen zijn. Dat is geen oppervlakkige eenheid, maar eenheid in liefde, vergeving en trouw; op elkaar kunnen rekenen. Juist in gezinnen, parochies en gemeenschappen ligt er een opdracht te werken aan die eenheid. Want hoe gemakkelijk is het verwijten te maken, verdeeldheid te zaaien, waardoor je een verhar-ding van de harten krijgt, maar een christen probeert eenheid en harmonie te bevorderen.
Op bedevaart ervaren mensen die eenheid in geloof heel sterk: samen bidden, samen zingen, samen de
H. Eucharistie vieren. Afgelopen week was ik in Medjugorje, Bosnië-Herzegovina. Hoe prachtig was het daar, eensgezind samen met zoveel duizenden mensen de H. Mis te vieren, aanbidding te houden en de rozenkrans te bidden. We hebben daar Gods barmhartigheid op een heel speciale wijze mogen ervaren. Er staan daar rijen voor de biechtstoel om het sacrament van de vergeving te ontvangen. Daar is God aan het werk. Daar stort God zijn genade over zijn kerk uit. En daar zien we een nieuwe kerk, waar mensen vrede, vreugde en liefde mogen ervaren van God.
De heilige Geest, die hebben wij nodig op weg naar Pinksteren. We worden dan ook uitgenodigd samen met Maria te bidden. Om moed, waar wij bang zijn; om vreugde, wanneer we moedeloos zijn; om geloof, wanneer twijfel opkomt in ons hart. De Heer rekent erop dat ook wij getuigen van zijn blijde boodschap. Want hoe meer wij getuigen van Jezus en zijn liefde, hoe meer wij ook mogen groeien in dat geloof. Het is altijd heel mooi te zien hoe mensen openbloeien, doordat ze in hun hart Jezus als de Verlosser van de wereld aanvaarden. En dat geeft nieuwe energie aan de kerk. Nieuwe energie aan priesters maar eigen-lijk ook aan de gehele geloofsgemeenschap. Als nieuwe mensen het geloof omarmen, hoe prachtig is dat niet om te zien.
De Heer laat ons niet achter. Hij blijft met ons optrekken om ons te laten groeien in geloof, hoop en liefde. Laten we dan op weg naar Pinksteren ons hart openen voor alle genade die God ons wil schenken. God wil de gehele kerk vernieuwen, wil ieder van ons raken met zijn liefde en zijn barmhartigheid, opdat wij mogen getuigen dat Jezus de redder van de wereld is.
Moge op weg naar Pinksteren Gods liefde groeien in de harten van de mensen, zodat wij mogen ervaren dat Gods koninkrijk midden onder ons aanwezig is.
Amen.