Je roeping waarmaken is jezelf geven
Marc Massaer
Broeders en zusters in Christus,
Op deze 63ste Wereldgebedsdag voor roepingen staan we stil bij de gedachte dat iedere mens geschreven staat in de palm van Gods hand en uitgenodigd wordt na te denken over de roeping om mee te werk-en aan de plannen van God met de schepping. God kent iedere mens persoonlijk bij naam en wil dat de mensen het leven in overvloed hebben.
Het evangelie van vandaag verwijst naar Jezus als de goede Herder, die de deur van de schapen is en bereid is zijn leven te geven voor zijn schapen om zo de liefde van God aan de mensen te laten zien. Wie naar de goede Herder kijkt, ont-dekt dat het leven werkelijk mooi is, als men Hem volgt. Iedere roeping begint met luisteren naar de stem van God. In een wereld vol geluid van social media en gewone media, die veel aandacht vragen, is het moeilijk de stem van God op het spoor te komen. De stem van Christus is anders: Hij roept en schreeuwt niet maar nodigt ons met zachte stem uit met Hem mee te gaan.
De brief van Paus Leo XIV over roepingenzondag benadrukt dit sterk: een roeping groeit in luisteren. Zonder stilte geen onderscheiding, zonder gebed geen herkenning van Gods stem. Daarom is roepingen-zondag niet alleen voor jongeren of voor wie priester of religieus wil worden. Het is een dag voor de gehele kerk om opnieuw te leren luisteren.
Jezus noemt zichzelf de Deur. Dat betekent: hij opent een weg naar een nieuw leven. Soms denken men-sen bij roeping aan beperking, verlies, iets moeten opgeven. Maar Jezus zegt juist: Ik ben gekomen, opdat zij leven zouden hebben, en wel in overvloed.
Een echte roeping laat je als mens volledig openkomen en openbloeien met de talenten die je van God hebt gekregen. De paus schrijft dat elke roeping - tot het huwelijk, het priesterschap of het religieuze leven, of dienst in de wereld - uiteindelijk gericht is op de gave van jezelf. En juist daarin ligt vreugde. Het gaat er niet om je eigen ego te promoten, maar het gaat erom dat je het voorbeeld van Jezus navolgt door jezelf te geven. Iedere roeping kan enkel beginnen als men zich ervan bewust is en ervaart dat God liefde is en dat wij geroepen zijn te getuigen van Gods liefde. Roeping is dus geen carrièrekeuze maar een weg van zelfgave.
Dat geldt voor elke levensstaat:
– ouders die zich dagelijks geven voor hun kinderen;
– echtgenoten die trouw blijven in moeilijke tijden;
– priesters die hun leven beschikbaar stellen voor de gemeenschap;
– religieuzen die kiezen voor gebed en dienstbaarheid;
– gelovigen die in stilte goed doen zonder op te vallen.
Dat zijn allemaal concrete voorbeelden van je roeping waarmaken. De paus herinnert ons eraan dat de kerk herders nodig heeft – ja, ook priesters en religieuzen – maar vooral mensen die bereid zijn hun leven te geven, ieder op zijn plaats.
Een roeping groeit niet zo maar; ze ontluikt en groeit in een gemeenschap die bidt, ondersteunt en ruimte geeft. Misschien is dat wel een van de belangrijkste vragen van vandaag: zijn wij als parochie een plek waar een roeping kan groeien?
Bidden wij concreet voor roepingen?
Spreken wij jongeren aan op hun mogelijkheden?
Durven wij het te zeggen als we iets zien in iemand die een bepaald talent heeft?
Een roeping heeft bevestiging nodig. Soms is een woord genoeg om het hart te openen.
Broeders en zusters in Christus,
Vandaag nodigt Christus ons uit opnieuw te luisteren naar zijn stem. Misschien roept Hij je niet tot een grote verandering maar tot een kleine stap. Misschien niet tot iets nieuws, maar tot verdieping van wat je al doet.
Maar één ding is zeker: Hij roept, altijd persoonlijk, en nodigt uit met Hem te bouwen aan een wereld waar liefde, vrede en rechtvaardigheid heersen.
Laten wij daarom bidden: dat jongeren de moed hebben te luisteren naar de stem God, dat wij de wijsheid hebben om te begeleiden en dat de kerk rijk mag zijn aan mensen die zeggen: Hier ben ik, Heer, om uw wil te doen want uw wil doen, dat is mijn vreugde.
Amen.