Het hart dat opengaat, verandert de wereld
Marc Massaer
Broeders en zusters in Christus,
In deze heilige nacht/morgen, waarin wij het wonder vieren van God die mens wordt, luisteren wij opnieuw naar het fluisterende woord van hoop dat in Bethlehem werd geboren. Het Woord is vlees gewor-den en heeft onder ons gewoond. Een kind, kwetsbaar en klein, werd de drager van een liefde die de wereld nooit meer zou vergeten en die de hele wereld in vuur en vlam heeft gezet. Jezus, het licht van de we-reld, doet ons mensen anders kijken naar de geschiedenis, naar de schepping en naar mensen.
En juist over een kind wil ik vandaag spreken. Een meisje dat eeuwen later leefde maar dat ons iets leert over de eenvoud en de zuiverheid waarmee God in de wereld komt. Haar naam is Imelda Lambertini. Een kind met een groot verlangen.
Imelda werd geboren in 1322 en groeide op in een adellijke familie in Bologna, Italië, maar haar hart zocht geen rijkdom. Al op jonge leeftijd verlangde ze met een verbazingwekkende diepte naar Gods liefde. Toen ze nog maar negen jaar oud was, wilde ze intreden in een klooster van de dominicanessen. Met de toestemming van haar ouders mocht ze binnentreden. Vanuit een vurig verlangen wilde ze Jezus heel graag ontvangen in de heilige Communie maar in die tijd was dat voor kinderen verboden; men vond hen te jong. Toch bleef haar verlangen branden als een stille, heldere vlam. Elke dag bad ze dat Jezus in haar hart zou komen. Niet uit plicht, niet uit gewoonte, maar uit liefde, een liefde die geen woorden nodig had.
Op 12 mei 1333, de vooravond van het feest van Hemelvaart, gebeurde er in de H. Mis iets wonderlijks. Toen de Communie werd uitgedeeld aan de kloosterzusters zweefde plots een helder geconsacreerde Hos-tie boven het hoofd van Imelda, alsof de hemel zelf antwoord gaf op haar verlangen. De priester begreep dat God zijn eigen teken gaf om duidelijk te maken dat Imelda klaar was om de H. Communie te ontvan-gen. Hij ging naar haar toe, nam de H. Hostie boven haar hoofd en gaf haar de H. Communie op de tong. Haar Eerste Communie bleef de enige die Imelda in haar leven ontving, want onmiddellijk daarna stierf ze op 11-jarige leeftijd, in diepe vrede en met een vreugdevolle glimlach op haar gelaat, alsof haar hart eindelijk gevonden had wat het zocht. Heel snel daarna ontstond rondom haar een grote verering. Opmerkelijk is het dat 600 jaar na haar dood haar lichaam nog steeds intact is. In 1826 werd ze zalig verklaard door paus Leo XII. Haar feestdag is 13 mei en ze is de patrones van de communicanten geworden.
Wat leert Imelda ons met Kerstmis?
Vandaag kijken wij naar een ander Kind: Jezus, die geboren is in een kribbe. Ook Hij komt als een teken, als een goddelijk antwoord op een menselijk verlangen. De wereld verlangde naar vrede, naar gerech-tigheid, naar nabijheid. Toen al en in onze tijd nog veel meer. En God antwoordde niet met macht of pracht, maar met kwetsbaarheid, eenvoud en open armen door de geboorte van een eenvoudig kind. Imelda herinnert ons eraan dat de grootste wonderen gebeuren in een hart dat open is. Niet in een perfect leven, niet in een grootse prestatie, maar in de stille ruimte waarin wij durven verlangen naar God. Een open hart verandert de wereld.
Kerstmis nodigt ons uit opnieuw naar ons eigen hart te kijken. Hebben wij nog ruimte om ons te verwon-deren over het leven en over God, zoals Imelda? Durven wij te wachten op God, niet met ongeduld, maar met vertrouwen en met een vurig verlangen naar Zijn liefde? Kunnen wij kleine gebaren van liefde her-kennen als heilige tekenen?
Het Kind van Bethlehem, Jezus, komt niet alleen naar herders en wijzen maar naar ieder mens die zegt: “Kom in mijn hart.” En net zoals bij Imelda gebeurt er dan iets wonderlijks: God wordt tastbaar in ons leven en zijn Liefde geeft een grote innerlijke vrede in het hart. Niet met wapens komt de vrede maar door Jezus de Redder van de mensen. In alle stilte en eenvoud komt God naar ons toe. Herkennen wij Hem in onze naaste en in de H. Eucharistie? Gods aanwezigheid is geen spektakel; je ontdekt God in de stilte, in een glimlach, een woord van vergeving, een gedeelde maaltijd, een open deur.
Mogen wij in deze kerstnacht/ op deze kerstdag het geloof van een kind herontdekken. Mogen onze harten weer ontvlammen met het eenvoudige, vurige verlangen dat Imelda droeg. En moge Jezus, het kind van Bethlehem, ons leren dat God altijd komt, juist wanneer wij ons klein, open en vol verwachting durven te maken.
Amen.